.:$$:.

• Eliminowanie najczęściej popełnianych błędów w kodzie
• Tworzenie bezpiecznych kanałów komunikacji w aplikacjach klient-serwer
• Stosowanie technik kryptografii i kluczy publicznych

Niemal wszystkie współczesne systemy i sieci komputerowe są atakowane przez hakerów. Techniki stosowane przez nich są przeróżne -- od przechwytywania haseł i podszywania się pod komputery lub usługi aż do ataków typu DoS. Niemal każdy problem związany z bezpieczeństwem sieci komputerowej jest wynikiem nieprawidłowego działania wykorzystywanego w niej oprogramowania. Pisanie bezpiecznych aplikacji jest trudne i często wymaga wiedzy, której wielu programistów po prostu nie posiada.

"C i C++. Bezpieczne programowanie. Receptury" to kompletne źródło wiedzy dla programistów, którzy chcą udoskonalić swoje umiejętności z zakresu tworzenia bezpiecznego kodu. Przedstawia gotowe rozwiązania zagadnień programistycznych, takich jak bezpieczna inicjalizacja aplikacji, kryptografia, uwierzytelnianie użytkowników, wymiana kluczy, zapobieganie penetracji i wielu innych. Każde zagadnienie jest przedstawione w postaci kodu źródłowego w języku C i C++ oraz obszernego opisu, co ułatwia dostosowanie go do własnych potrzeb.

• Bezpieczne uruchamianie aplikacji
• Kontrola dostępu do plików i aplikacji
• Sprawdzanie poprawności danych wejściowych oraz ochrona przed atakami typu XSS i SQL Injection
• Generowanie i obsługa kluczy symetrycznych
• Wykorzystywanie szyfrowania symetrycznego
• Stosowanie klucza publicznego
• Bezpieczna komunikacja sieciowa
• Liczby losowe
• Zapobieganie penetracjom oraz obsługa błędów

Książka zawiera wszystkie informacje niezbędne do zabezpieczenia aplikacji przed hakerami.

• 1.1. Zabezpieczanie środowiska pracy programu (25)
• 1.2. Ograniczanie uprawnień w systemach Windows (32)
• 1.3. Rezygnacja z uprawnień w programach setuid (40)
• 1.4. Ograniczanie ryzyka związanego z separacją uprawnień (45)
• 1.5. Bezpieczne zarządzanie deskryptorami plików (48)
• 1.6. Bezpieczne tworzenie procesu potomnego (50)
• 1.7. Bezpieczne uruchamianie programów zewnętrznych w systemach Unix (53)
• 1.8. Bezpieczne uruchamianie zewnętrznych programów w systemach Windows (58)
• 1.9. Wyłączanie zrzutów pamięci w przypadku wystąpienia błędu (60)

• 2.1. Model kontroli dostępu w systemach Unix (63)
• 2.2. Model kontroli dostępu w systemach Windows (66)
• 2.3. Określanie, czy dany użytkownik ma dostęp do danego pliku w systemie Unix (68)
• 2.4. Określanie, czy dany katalog jest bezpieczny (70)
• 2.5. Bezpieczne usuwanie plików (73)
• 2.6. Bezpieczne uzyskiwanie dostępu do informacji o pliku (79)
• 2.7. Ograniczone prawa dostępu do nowych plików w systemach Unix (80)
• 2.8. Blokowanie plików (83)
• 2.9. Synchronizacja dostępu procesów do zasobów w systemach Unix (85)
• 2.10. Synchronizacja dostępu procesów do zasobów w systemach Windows (89)
• 2.11. Tworzenie plików tymczasowych (91)
• 2.12. Ograniczanie dostępu do systemu plików w systemach Unix (94)
• 2.13. Ograniczanie dostępu do systemu plików i sieci w systemie FreeBSD (95)

• 3.1. Podstawowe techniki sprawdzania poprawności danych (98)
• 3.2. Zapobieganie atakom z wykorzystaniem funkcji formatujących (102)
• 3.3. Zapobieganie przepełnieniom bufora (105)
• 3.4. Stosowanie biblioteki SafeStr (113)
• 3.5. Zapobieganie koercji liczb całkowitych i problemowi przekroczenia zakresu (116)
• 3.6. Bezpieczne stosowanie zmiennych środowiskowych (120)
• 3.7. Sprawdzanie poprawności nazw plików i ścieżek (125)
• 3.8. Obsługa kodowania URL (127)
• 3.9. Sprawdzanie poprawności adresów poczty elektronicznej (129)
• 3.10. Ochrona przed atakami typu cross-site scripting (XSS) (131)
• 3.11. Ochrona przed atakami typu SQL injection (135)
• 3.12. Wykrywanie nieprawidłowych znaków UTF-8 (138)
• 3.13. Zapobieganie przepełnieniom deskryptorów plików podczas stosowania funkcji select() (140)

• 4.1. Reprezentacje kluczy wykorzystywanych w algorytmach kryptograficznych (146)
• 4.2. Generowanie losowych kluczy symetrycznych (148)
• 4.3. Szesnastkowe reprezentacje kluczy binarnych (lub innych nieprzetworzonych danych) (149)
• 4.4. Przekształcanie szesnastkowych kluczy ASCII (lub innych szesnastkowych danych ASCII) na postać binarną (151)
• 4.5. Kodowanie Base64 (152)
• 4.6. Dekodowanie łańcucha zakodowanego zgodnie ze standardem Base64 (154)
• 4.7. Reprezentowanie kluczy (lub dowolnych innych danych binarnych) w postaci tekstu zapisanego w języku angielskim (157)
• 4.8. Przekształcanie kluczy tekstowych na klucze binarne (159)
• 4.9. Stosowanie argumentów salt, jednorazowych identyfikatorów i wektorów inicjalizacji (161)
• 4.10. Generowanie kluczy symetrycznych na bazie haseł (165)
• 4.11. Algorytmiczne generowanie kluczy symetrycznych na bazie jednego tajnego klucza głównego (171)
• 4.12. Szyfrowanie okrojonego zbioru znaków (175)
• 4.13. Bezpieczne zarządzanie materiałem klucza (178)
• 4.14. Badanie czasu działania algorytmów kryptograficznych (179)

• 5.1. Podejmowanie decyzji w kwestii stosowania wielu algorytmów szyfrujących (185)
• 5.2. Wybór najlepszego algorytmu szyfrującego (186)
• 5.3. Wybór właściwej długości klucza (190)
• 5.4. Wybór trybu pracy szyfru blokowego (193)
• 5.5. Stosowanie podstawowych operacji szyfru blokowego (203)
• 5.6. Stosowanie ogólnej implementacji trybu CBC (207)
• 5.7. Stosowanie ogólnej implementacji trybu CFB (217)
• 5.8. Stosowanie ogólnej implementacji trybu OFB (224)
• 5.9. Stosowanie ogólnej implementacji trybu CTR (228)
• 5.10. Stosowanie trybu szyfrowania CWC (233)
• 5.11. Ręczne dodawanie i sprawdzanie dopełniania szyfru (237)
• 5.12. Wyznaczanie z góry strumienia klucza w trybach OFB, CTR, CCM i CWC (oraz w szyfrach strumieniowych) (239)
• 5.13. Zrównoleglanie szyfrowania i deszyfrowania w trybach, które na takie działania zezwalają (bez wprowadzania ewentualnych niezgodności) (240)
• 5.14. Zrównoleglanie szyfrowania i deszyfrowania w dowolnych trybach (a więc z możliwością wprowadzania ewentualnych niezgodności) (244)
• 5.15. Szyfrowanie zawartości plików lub całych dysków (245)
• 5.16. Stosowanie wysokopoziomowych, odpornych na błędy interfejsów API dla operacji szyfrowania i deszyfrowania (249)
• 5.17. Konfiguracja szyfru blokowego (dla trybów szyfrowania CBC, CFB, OFB oraz ECB) w pakiecie OpenSSL (254)
• 5.18. Stosowanie szyfrów ze zmienną długością klucza w pakiecie OpenSSL (259)
• 5.19. Wyłączanie mechanizmu dopełniania w szyfrach pakietu OpenSSL pracujących w trybie CBC (260)
• 5.20. Dodatkowa konfiguracja szyfrów w pakiecie OpenSSL (261)
• 5.21. Sprawdzanie właściwości konfiguracji szyfru w pakiecie OpenSSL (262)
• 5.22. Wykonywanie niskopoziomowego szyfrowania i deszyfrowania w pakiecie OpenSSL (264)
• 5.23. Konfiguracja i stosowanie szyfru RC4 (267)
• 5.24. Stosowanie szyfrów z kluczem jednorazowym (270)
• 5.25. Stosowanie szyfrowania symetrycznego z wykorzystaniem CryptoAPI firmy Microsoft (271)
• 5.26. Tworzenie obiektu klucza interfejsu CryptoAPI na bazie dowolnych danych klucza (277)
• 5.27. Uzyskiwanie surowych danych klucza z obiektu klucza interfejsu CryptoAPI (280)

• 6.1. Zrozumienie podstaw funkcji skrótu i kodu uwierzytelniającego wiadomość MAC (283)
• 6.2. Decydowanie, czy obsługiwać wiele skrótów wiadomości lub kodów MAC (287)
• 6.3. Wybór kryptograficznego algorytmu skrótu (288)
• 6.4. Wybór kodu uwierzytelnienia wiadomości (292)
• 6.5. Przyrostowe tworzenie skrótów danych (296)
• 6.6. Tworzenie skrótu z pojedynczego łańcucha znaków (300)
• 6.7. Używanie skrótu kryptograficznego (302)
• 6.8. Wykorzystanie identyfikatora jednorazowego do obrony przed atakami wykorzystującymi paradoks dnia urodzin (303)
• 6.9. Sprawdzanie spójności wiadomości (307)
• 6.10. Używanie HMAC (309)
• 6.11. Używanie OMAC (prostego kodu MAC opartego na szyfrze blokowym) (312)
• 6.12. Używanie HMAC lub OMAC z identyfikatorem jednorazowym (317)
• 6.13. Używanie kodu MAC, który jest wystarczająco szybki w realizacji programowej i sprzętowej (318)
• 6.14. Używanie kodu MAC zoptymalizowanego do szybszego działania w realizacji programowej (319)
• 6.15. Konstruowanie funkcji skrótu z szyfru blokowego (322)
• 6.16. Używanie szyfru blokowego do budowy mocnej funkcji skrótu (325)
• 6.17. Używanie mniejszych znaczników MAC (329)
• 6.18. Szyfrowanie z zachowaniem spójności wiadomości (329)
• 6.19. Tworzenie własnego kodu MAC (331)
• 6.20. Szyfrowanie za pomocą funkcji skrótu (332)
• 6.21. Bezpieczne uwierzytelnianie kodu MAC (obrona przed atakami związanymi z przechwytywaniem i powtarzaniem odpowiedzi) (334)
• 6.22. Przetwarzanie równoległe kodu MAC (335)

• 7.1. Określanie sytuacji, w których należy stosować techniki kryptografii z kluczem publicznym (339)
• 7.2. Wybór algorytmu z kluczem publicznym (342)
• 7.3. Wybór rozmiarów kluczy publicznych (343)
• 7.4. Przetwarzanie wielkich liczb (346)
• 7.5. Generowanie liczby pierwszej i sprawdzanie czy dana liczba jest liczbą pierwszą (355)
• 7.6. Generowanie pary kluczy szyfru RSA (358)
• 7.7. Oddzielanie kluczy publicznych i prywatnych w pakiecie OpenSSL (361)
• 7.8. Konwertowanie łańcuchów binarnych na postać liczb całkowitych na potrzeby szyfru RSA (362)
• 7.9. Przekształcanie liczb całkowitych do postaci łańcuchów binarnych na potrzeby szyfru RSA (363)
• 7.10. Podstawowa operacja szyfrowania za pomocą klucza publicznego algorytmu RSA (364)
• 7.11. Podstawowa operacja deszyfrowania za pomocą klucza prywatnego algorytmu RSA (368)
• 7.12. Podpisywanie danych za pomocą klucza prywatnego szyfru RSA (370)
• 7.13. Weryfikacja cyfrowo podpisanych danych za pomocą klucza publicznego algorytmu RSA (374)
• 7.14. Bezpieczne podpisywanie i szyfrowanie danych za pomocą algorytmu RSA (376)
• 7.15. Wykorzystywanie algorytmu DSA (381)
• 7.16. Reprezentowanie kluczy publicznych i certyfikatów w postaci łańcuchów binarnych (zgodnie z regułami kodowania DER) (386)
• 7.17. Reprezentowanie kluczy i certyfikatów w postaci tekstu (zgodnie z regułami kodowania PEM) (390)

• 8.1. Wybór metody uwierzytelniania (397)
• 8.2. Uzyskiwanie informacji o użytkownikach i grupach w systemach uniksowych (407)
• 8.3. Uzyskiwanie informacji o użytkownikach i grupach w systemach Windows (410)
• 8.4. Ograniczanie dostępu na podstawie nazwy maszyny lub adresu IP (413)
• 8.5. Generowanie losowych haseł i wyrażeń hasłowych (420)
• 8.6. Sprawdzanie odporności haseł na ataki (424)
• 8.7. Monitowanie o hasło (425)
• 8.8. Kontrola nad nieudanymi próbami uwierzytelnienia (430)
• 8.9. Uwierzytelnianie oparte na hasłach z użyciem funkcji crypt() (432)
• 8.10. Uwierzytelnianie oparte na hasłach z użyciem funkcji MD5-MCF (434)
• 8.11. Uwierzytelnianie oparte na hasłach z użyciem funkcji PBKDF2 (439)
• 8.12. Uwierzytelnianie przy użyciu modułów PAM (442)
• 8.13. Uwierzytelnianie za pomocą systemu Kerberos (445)
• 8.14. Uwierzytelnianie z wykorzystaniem mechanizmu HTTP Cookies (449)
• 8.15. Uwierzytelnianie oraz wymiana kluczy oparte na hasłach (452)
• 8.16. Przeprowadzanie uwierzytelnionej wymiany klucza przy użyciu algorytmu RSA (459)
• 8.17. Użycie podstawowego protokołu uzgadniania klucza metodą Diffiego-Hellmana (461)
• 8.18. Wspólne użycie metody Diffiego-Hellmana i algorytmu DSA (466)
• 8.19. Minimalizacja okresu podatności na ataki w przypadku uwierzytelniania bez użycia infrastruktury PKI (467)
• 8.20. Zapewnianie przyszłego bezpieczeństwa w systemie symetrycznym (473)
• 8.21. Zapewnianie przyszłego bezpieczeństwa w systemie z kluczem publicznym (474)
• 8.22. Potwierdzanie żądań za pomocą wiadomości poczty elektronicznej (476)

• 9.1. Tworzenie klienta SSL (484)
• 9.2. Tworzenie serwera SSL (486)
• 9.3. Używanie mechanizmu buforowania sesji w celu zwiększenia wydajności serwerów SSL (489)
• 9.4. Zabezpieczanie komunikacji sieciowej na platformie Windows )przy użyciu interfejsu WinInet API (492)
• 9.5. Aktywowanie protokołu SSL bez modyfikowania kodu źródłowego (496)
• 9.6. Używanie szyfrowania standardu Kerberos (498)
• 9.7. Komunikacja międzyprocesowa przy użyciu gniazd (503)
• 9.8. Uwierzytelnianie przy użyciu uniksowych gniazd domenowych (509)
• 9.9. Zarządzanie identyfikatorami sesji (512)
• 9.10. Zabezpieczanie połączeń bazodanowych (513)
• 9.11. Używanie wirtualnych sieci prywatnych w celu zabezpieczenia połączeń sieciowych (516)
• 9.12. Tworzenie uwierzytelnionych bezpiecznych kanałów bez użycia SSL (517)

• 10.1. Podstawy infrastruktury klucza publicznego (527)
• 10.2. Otrzymywanie certyfikatu (538)
• 10.3. Używanie certyfikatów głównych (543)
• 10.4. Podstawy metodologii weryfikacji certyfikatów X.509 (546)
• 10.5. Przeprowadzanie weryfikacji certyfikatów X.509 przy użyciu OpenSSL (548)
• 10.6. Przeprowadzanie weryfikacji certyfikatów X.509 przy użyciu interfejsu CryptoAPI (553)
• 10.7. Weryfikowanie certyfikatu pochodzącego od partnera komunikacji SSL (558)
• 10.8. Dodawanie mechanizmu sprawdzania nazwy hosta do procesu weryfikacji certyfikatu (562)
• 10.9. Używanie list akceptacji w celu weryfikowania certyfikatów (566)
• 10.10. Pobieranie list unieważnionych certyfikatów przy użyciu OpenSSL (569)
• 10.11. Pobieranie list unieważnionych certyfikatów przy użyciu CryptoAPI (576)
• 10.12. Sprawdzanie stanu unieważnienia poprzez protokół OCSP przy wykorzystaniu OpenSSL (582)

• 11.1. Określanie charakteru liczb losowych, których należy użyć (587)
• 11.2. Używanie ogólnego interfejsu API dla obsługi losowości i entropii (592)
• 11.3. Używanie standardowej infrastruktury losowości w systemach uniksowych (594)
• 11.4. Używanie standardowej infrastruktury losowości w systemach Windows (598)
• 11.5. Używanie generatora poziomu aplikacji (600)
• 11.6. Ponowna inicjalizacja ziarna generatora liczb pseudolosowych (609)
• 11.7. Używanie rozwiązania kompatybilnego z demonem zbierania entropii (612)
• 11.8. Zbieranie entropii lub wartości pseudolosowych przy użyciu pakietu EGADS (616)
• 11.9. Używanie interfejsu API obsługi liczb losowych biblioteki OpenSSL (620)
• 11.10. Otrzymywanie losowych wartości całkowitych (622)
• 11.11. Otrzymywanie losowych wartości całkowitych z zadanego przedziału (623)
• 11.12. Otrzymywanie losowych wartości zmiennopozycyjnych o rozkładzie jednorodnym (625)
• 11.13. Otrzymywanie wartości zmiennopozycyjnych o rozkładzie niejednorodnym (626)
• 11.14. Otrzymywanie losowych drukowalnych ciągów znaków ASCII (627)
• 11.15. Uczciwe tasowanie (628)
• 11.16. Kompresowanie danych z entropią do postaci ziarna o ustalonym rozmiarze (629)
• 11.17. Zbieranie entropii w momencie uruchamiania systemu (630)
• 11.18. Testowanie statystyczne liczb losowych (632)
• 11.19. Szacowanie i zarządzanie entropią (637)
• 11.20. Zbieranie entropii na podstawie interakcji z klawiaturą (645)
• 11.21. Zbieranie entropii na podstawie zdarzeń związanych z obsługą myszy w systemie Windows (653)
• 11.22. Zbieranie entropii na podstawie pomiarów czasowych wątków (657)
• 11.23. Zbieranie entropii na podstawie stanu systemu (659)

• 12.1. Podstawowe kwestie dotyczące problemu ochrony oprogramowania (662)
• 12.2. Wykrywanie modyfikacji (667)
• 12.3. Zaciemnianie kodu (672)
• 12.4. Przeprowadzanie zaciemniania na poziomie bitów i bajtów (677)
• 12.5. Przeprowadzanie przekształceń na zmiennych z użyciem wartości stałych (679)
• 12.6. Scalanie zmiennych skalarnych (680)
• 12.7. Rozdzielanie zmiennych (681)
• 12.8. Ukrywanie wartości logicznych (682)
• 12.9. Używanie wskaźników do funkcji (683)
• 12.10. Zmiana struktury tablic (684)
• 12.11. Ukrywanie ciągów znaków (689)
• 12.12. Wykrywanie programów uruchomieniowych (691)
• 12.13. Wykrywanie programów uruchomieniowych w systemie Unix (693)
• 12.14. Wykrywanie programów uruchomieniowych w systemie Windows (695)
• 12.15. Wykrywanie programu SoftICE (696)
• 12.16. Przeciwdziałanie deasemblacji (698)
• 12.17. Używanie kodu samomodyfikującego (703)

• 13.1. Obsługa błędów (709)
• 13.2. Bezpieczne usuwanie danych z pamięci (713)
• 13.3. Zapobieganie stronicowaniu pamięci na dysku (716)
• 13.4. Poprawne używanie argumentów zmiennych (717)
• 13.5. Poprawna obsługa sygnałów (720)
• 13.6. Ochrona przed atakami rozbicia w systemie Windows (724)
• 13.7. Ochrona przed uruchomieniem zbyt wielu wątków (726)
• 13.8. Ochrona przed tworzeniem zbyt wielu gniazd sieciowych (731)
• 13.9. Ochrona przed atakami wyczerpania zasobów w systemie Unix (734)
• 13.10. Ochrona przed atakami wyczerpania zasobów w systemie Windows (737)
• 13.11. Korzystanie ze sprawdzonych praktyk dotyczących rejestrowania nadzorczego (740)